Bloedzuigers

Beste lezers,

Ondertussen aangekomen in Madurai na een tussenstop in Kumily, een klein "spice"stadje in de Western Ghats, de wervel die Zuid-India in tweeen deelt. Het is er door de hoogte een beetje koeler - 30 ipv. 35 graden, zoiets - en er is een mooi nationaal park in de buurt. Spijtig alleen dat door de regen de weken voor onze komst de bodem bedekt was met leeches, vervelende bloedzuigers. Na de toegang betaald te hebben, werden we ingelicht en kregen we na betaling "beschermende" kousen - vol gaten. Tijdens de wandeling dienden we om de 2 minuten de leeches van schoenen en kousen weg te meppen. Zeer leuk. Tussendoor toch wat dieren gezien: wat herten, een reuzeneekhoorn, een groep wilde honden en wilde zwijnen. Een aangenamere ervaring was een tocht naar een "organische"- biologische - spice garden en thee "plantatie". Leuk om de kruiden die we (soms) in de keuken gebruiken aan bomen of struiken te zien hangen, zoals peper, vanille en muskaat.

De "Hugging Mother"

Beste lezers,

India is het land van de ashrams. Ashrams zijn gemeenschappen van enkelen tot duizenden die samenleven rond een spirituele leider of guru. Een van de grotere ashrams en een van de weinige met een vrouwelijke guru is de ashram van Amritapuri. Ze wordt ook de "hugging mother" genoemd omwille van haar urenlange nachtelijke "hugging sessions", waarbij ze duizenden "volgelingen" een dikke knuffel geeft. Benieuwd trokken we naar haar ashram. Spijtig genoeg was Amma zelf op toernee - meestal het geval, ze heeft een redelijk indrukwekkend reisprogramma- maar toch is zo'n ashram de moeite. Zo hadden we een kamertje op de 15de (!) verdieping van een van de woonblokken met zicht op de Arabische Zee langs de ene kant en uitgestrekte palmboombossen langs de andere kant, doorsneden door kanaaltjes. Wat het spirituele betreft, waren we iets minder onder de indruk, hoewel we natuurlijk geen "hugging" sessie mochten meemaken. De sprituele boodschap is simpel en gebaseerd op onbaatzuchtige hulp, barmhartigheid en respect. De ashram wordt bevolkt door volk van allerlei pluimage: Indische families, monniken, backpackers en Westerse families. Velen leven er al maanden of zelfs jaren. Wij bleven er niet zolang, maar keerden na een dagje terug naar Alleppey, waar we morgen de ferrie nemen naar Kottayam en verder trekken richting de "Western Ghats", naar (hopelijk) iets koeler weer...

Thrissur Puram

Beste lezers,

Vorige zondag naar Thrissur Puram geweest, dat is een van de grote festivals in Kerala. De ingredienten van het feest zijn massa's versierde (tamme) olifanten, drummers en vuurwerk. Een ongeluk in de opslagplaats van het vuurwerk (waar hebben we dat nog gehoord?) met 7 doden zorgde ervoor dat het vuurwerkgedeelte werd afgelast. Geen nood, de olifanten en drummers zorgden voor spektakel genoeg. De olifanten werden opgesteld in rijen van 15 olifanten, telkens met drie "passagiers". Ervoor spelen drummers en trompetters een geleidelijk naar een climax toelopend ritme, dat passioneel door de massa word "meegespeeld". Aan de climax worden een soort "borstels" met yakharen en parasols de hoogte in gestoken. Heel indrukwekkend.

Kerala

Hallo lezers,
Enige tijd geleden sinds ons laatste teken van leven, maar dat is volledig te wijten aan de afwezigheid van internet-pc's in de plaatsen waar we verbleven. Meerbepaald in Costa Malabari, een guest house aan de Malabar Kust niet ver van Kanur. Prachtige stranden en avondlijke en nachtelijke Theyyam uitvoeringen. Momenteel bevinden we ons in misschien wel een van de mooiste plaatsen van India, Cochi. Cochi is een eilandje voor de Arabische zeekust. Vroeger centrum van de "spice trade", maar - en dat is het leuke - nog altijd kan je overal de peper, cardamom, saffraan, thee en koffie ruiken in de kleine opslaghuisjes, direct uitgevend aan het water. In het stadje ligt ook nog een Joodse synagoge, restant van de vroeger bloeiende Joodse gemeenschap hier. Welke godsdienst is hier eigenlijk niet aanwezig? Langs de kust worden Chinese visnetten gebruikt. Bij de vissers kan je dan 's avonds verse vis kopen om in een van de "shacks" ernaast te laten grillen met wat gember en look. Het deed ons terug(en vooruit)denken aan Lovina, Bali en Makassar, Sulawesi. Dolfijnen spelen in het mondingsgebied. 's Avonds zijn er (korte) Kathakali voorstellingen, een eeuwenoude rituele theatervorm, waarbij geen woorden worden gebruikt, maar mimiek. Cochi is ook toegangsgebied voor de "Backwaters" van Kerala, een gebied van rijstvelden, palmbomen en kruiden doorsneden door rivieren, kanalen en meertjes. Het decor voor Arundathi Roy's "God van de Kleine Dingen", een van de mooiste boeken die we sinds lange tijd gelezen hebben. We blijven hier een klein weekje, ook omdat zaterdag niet ver van hier een van de grootste festivals van India plaats heeft, Thrissur Puram, met ondermeer drummers en massa's versierde olifanten. Meer in een volgende flash...

Geen foto's spijtig genoeg, we proberen er later nog enkele toe te voegen...