tuin

Toen we het huisje overgenomen hebben van Stefaan zijn ex-collega, stonden er al heel wat planten en groenten in onze tuin.  Achteraan in onze moestuin staan er hopen chili's.  En, we hebben weliswaar verschillende varianten.   Sommige zijn minder pikant dan andere.  Hoewel het voor mij pikant blijft, is Stefaan een echte fan.

We hadden er zo veel, dat is ik een poging heb ondernomen om er sambal van te maken.

Daarnaast hebben we nog enkele struikjes met paprika's.  Ik maar wachten tot ze groter werden, maar ze worden ongeveer 5 cm groot.  Toen ik ze in een slaatje verwerkte merkte ik dat ze ... pikant zijn.  Dus duidelijk geen gewone paprika's.  

Het is hier nu herfst, en al een beetje aan het afkoelen, dus is het wachten tot in de lente om onze moestuin wat uit te breiden.

Vooraan in de tuin hebben we 2 hibiscus boompjes staan.  Na 2 weken miezerige regen, hebben we nu mooie bloemetjes aan de bomen:

 Vorige week hebben we elk een fiets gekocht.  Aangezien hier niet echt fietspaden zijn, rijden we in de graskant, of  aan de kant waar een paadje met griezelstenen is.  Een mountainbike is dan de beste aankoop.
We hebben ze ook al gebruikt om een tochtje te maken in een park niet ver van ons.  Ze waren onmiddellijk gedoopt met de nodige modder.

Straatnamen en mieren

Toen we onze auto gekocht hebben, hebben we ook onmiddellijk een gps gekocht.  Nodig om te weten hoe overal te geraken. Een boek is niet genoeg, want heel veel wegen zijn afgesloten omdat het toegangswegen zijn tot “estates”, waar je dan omheen moet.  Maar, deze dagen, waarschijnlijk al een tijdje geleden, hebben ze de namen van de straten veranderd.  En dat staat niet in onze  gps. 

Zo werden Hans Strijdom Drive,  Koningin Wilhelmina Avenue en Hendrik Verwoerd Drive veranderd.  De belangrijkste reden is geschiedenis.  Hans Strijdom was een hevige voorstander van apartheid en heeft het systeem versterkt en verstrengd toen hij eerste minister was. Ook Hendrik Verwoerd werd zijn straat ontnomen. Onder zijn werd o.a. de ANC gebannen en de ANC leiders terecht gesteld.   

 Op naar een vrolijkere noot nu. Vorig weekend heb ik een Cambodjaans gerechtje klaar gemaakt.  Met rijst.  Ik heb al een paar keer rijst klaar gemaakt.  Maar deze keer heb ik onze rijstkoker gebruikt.  En… zo lekker.  Nu weet ik waarom alle Cambodjanen een hebben.  Uncle Benz is er niets tegen. 

Nadien had ik de afwas laten staan om de dag nadien te doen.  Jammer, want de dag nadien, zit alles vol met mieren. 

Vreemd, in Belgie komen mieren af op zoet, in Cambodja op water, in Zuid-Afrika op… vet. 

Internet en TV

Na enkele weken in Zuid-Afrika kunnen we al een vergelijking beginnen maken met Cambodja.  Beide landen zijn ontwikkelingslanden, hoewel Zuid-Afrika beter ontwikkeld is.  

Het verkeer komt eerst aan bod.  In Cambodja zijn er ongeloofelijk veel brommertjes, in Zuid-Afrika zijn er maar een paar.  Door het grote aantal aan wagens, is er meer file in Zuid-Afrika.  Bovendien zijn hier de verkeerslichten vaak buiten gebruik.  Gelukkig hebben de mensen hier discipline en aan het kruispunt wordt er elk om beurt door gereden, wijzerszin.  

 In Cambodja werken de lichten ‘s nachts niet, omdat er toch geen verkeer is.  Als ze overdag eens niet zouden werken, is het allom chaos.  Iedereen rijdt zover mogelijk door, waardoor het kruispunt binnen de kortste keren vol staat en volledig geblokkeerd is .

De TV kanalen in Cambodja waren ook geweldig.  Hoe ze het doen weet ik niet, maar je kan zenders zoals HBO bekijken, wat in Amerika normaal betaalzenders zijn.  In sommige regio’s heb je BBC World, in andere regio’s is het CNN.  Het kan zelfs anders zijn binnen een paar 100 meter. 

In Zuid-Afrika lijkt het tot nu toe iets ordelijker.  Je betaalt een pakket en aan de hand daarvan wordt bepaald welke zenders je kan zien.  Maar, de reclame blokken op BBC World, zijn hier echter overgenomen door Zuid-Afrikaanse reclame.

In Zuid-Afrika werkt alles pre-paid, de telefoon, maar ook de electriciteit en de TV.  Op zich handig, alleen is de website voor de betalingen niet altijd duidelijk.  Zo hadden we vorige zaterdag niet op tijd betaald voor onze TV en werden we onmiddellijk afgesloten.  Wanneer we dan de betaling deden, ging er toch nog vanalles fout.  Callcentres! Dus, ik bel. Na 10 min naar muziekjes en reclame te luisteren, komt er eindelijk iemand mij helpen.  Een uur heb ik aan die telefoon gehangen, probeer eens dit, probeer eens dat.   Besluit, wacht nu een kwartiertje en als er niets verandert, bel je maar terug. Tuurlijk was er niets veranderd, waarom zou er zomaar iets veranderen?  Dan maar terug gebeld, en  ...het is gelukt, weliswaar.

Onze internet is nu, denk ik, ook geregeld.  We zijn maar voor een, opnieuw, prepaid formule gegaan.   Dat heeft ook weken geduurd.  Eerst wouden we een abonnement. Ok, alle papieren invullen.  Blijkt dat we een 3-maand bankstatement nodig hebben.  Van een Zuid-Afrikaanse bank. Die we nog maar net enkele weken geleden geopend hadden.  Geen probleem, zeggen ze, toch proberen.  Ze gaan ons contacteren als het niet lukt.  Een week niets gehoord.  Aan het loket laten ze ons verbaasd weten dat we zouden moeten gecontacteerd zijn, omdat onze aanvraag geweigerd is. Bank statement is niet orde.  Zoals gedacht.   Dan maar een andere formule, ADSL.  Opnieuw papieren invullen.  Ze gaan ons een SMS sturen als we de deposit mogen komen betalen, want de techniekers moeten eerst checken of ze het wel kunnen komen installeren.  Na 2 weken, geen SMS.  In het kantoor blijkt dat we de deposit al een week hadden kunnen betalen. Dat doen we dan nu.  Nu wachten op een telefoontje om een afspraak te maken voor de dag van installatie.  Weer een week gaat voorbij.  Van miserie ben ik dat gaan opzeggen, en heb ik een prepaid internet pakket gekocht, werkt direct en heb je zelf onder controle.  

Als je in Zuid-Afrika toekomt, lijkt het allemaal veel westerser, wat het eigenlijk ook is, dan in Cambodja.  Alleen mag je niet verwachten dat het hier zo snel en efficient is als in het Westen.  Dit is effe aanpassen, maar dat went ook weer.  Wat hier leuk is, is dat de muziek mooi is en de mensen bijna allemaal Engels spreken en veel humor hebben.   Een rit van 4 uur wordt hier beschouwd al seen uitstap om de hoek, en je komt in een mooie natuur terecht (die we zelf nog moeten ontdekken).  Het avontuur staat ons te wachten.

Bruce Springsteen

We waren nog maar twee weken in Zuid-Afrika, en er stond al een concert van The Boss op het programma.  We hadden de tickets al gekocht toen we nog in Cambodja waren en keken er echt naar uit.  

De week voordien waren we al aan het uitpluizen hoe we er zouden geraken.  De verzekering voor de auto hadden we snel in orde gemaakt, want een rit naar Joburg, was voor ons toch niet niks.  Tot de dag voordien iemand ons vertelde dat er zoiets bestond als “park and ride”. Geweldig!  Je gaat naar een parking in Pretoria waar je een bus neemt die je naar Joburg brengt.  Dus, geen problemen om het stadium en parkeerplaats te vinden, of files te trotseren. 

En wat een prachtig stadium, met zo’n 90 000 zitplaatsen. 

En dan was het wachten op Bruce Springsteen, die pas 2 uur later zou optreden.  Dus hebben nog een Castle gedronken aan de plaastelijke biertent.   

Na ons pintje gingen we op zoek naar onze plaatsen, en … Bruce Springsteen was al een paar nummers aan het spelen.  Een miniconcertje.  Maar dan, eindelijk was het zover.  Daar was The Boss.

Het concert was heel anders dan vorige keren, maar toch weer super.  Wat een energie die man heeft, 3 uur zonder pauze voluit gaan, ge moet het maar doen.